بهشت و دوزخ با روبرتو بنینی (قسمت ششم)

 سرود آخر بهشت، از کتاب کمدی الهی، قبلا اینجا، خدمتتون تقدیم شد. حالا از تون دعوت می‌کنم در ادامه توضیحات روبرتو بنینی، در مورد این سرود رو که ماریوی عزیز زحمت ترجمه اشو کشیده رو هم باهم بخونیم. البته چون این قسمت کمی طولانیه، بخش بعدی اون که قسمت آخر این مجموعه سخنرانی‌ها هم به حساب میاد رو تو یه پست دیگه، براتون می‌نویسم. انشالا مورد استفادتون واقع بشه .

4. Paradiso, Canto XXXIII

4. بهشت، سرود سی و سه

Dante nell’ultimo canto del Paradiso ci vuol dire come è fatto Dio. La grandezza è che ce lo descrive. La cosa che fa venire male nel corpo e nell’anima è che Dante ci dice esattamente come è fatto Dio. Ci dice come è vestita la Madonna, che odore ha la Madonna! Ci dice in che rapporto stanno tutti i santi e tutti i beati del Paradiso e tutti noi. Vede negli occhi di Cristo i miei, i tuoi, i suoi, tutti i nostri occhi.Non è come quando si vede un film, dice: “Orca se alla fine non mi fanno vedere chi è…”.

Lui ce lo dice, dicendoci continuamente che non lo può dire, e alla fine ce lo descrive. E’ un regalo spettacolare. Ora voi sentite che cosa Dante ha pensato perché vuole che S.Bernardo dica alla Madonna, proprio come un avvocato – il famoso “doctor mellifluus”, S.Bernardo da Chiaravalle – come un avvocato gli dice Dante:

“Scusa glielo dici te alla Madonna se posso guardare Dio per un secondo? Fammelo vedere un secondo. Non è che sono cattivo, ma ormai son qui!” Come se gli dicesse: “Come fo’ a dirglielo io alla Madonna? Diglielo te”.

E S.Bernardo è come se uno dice:

“Va bene, guarda, c’è questo mio amico, ha fatto un viaggio, ora non te lo sto a raccontare, vorrebbe vede’ Dio un secondo.” Scusa è, ma è proprio per poterlo dire a tutti gli uomini che ne hanno bisogno, poi lui è uno che scrive bene, ci pensa lui guarda. Se glielo potessi far vedere, Madonna”. Ma alla Madonna lui gli deve dire quanto è bella. E’ come uno che è gentile con una donna, e gli dice: “Signora, lei è una persona straordinaria”. Ecco, uno lo direbbe così. Invece di dire è una persona straordinaria, S.Bernardo alla Madonna gli fa una captatio benevolentiae, che io stupiva, direbbe Gadda. Quando si leggono questi versi.

بیشتر بخوانید

سرود آخر بهشت

 L’ultimo del Paradiso

 از سرودهای کمدی الهی دانته، زیاد براتون نوشتم. داستانهای سرود پنجم، بیست و ششم و سی و یکم کتاب دوزخ رو همراه با متن اصلی قبلا خوندید. تو این قسمت میریم سراغ سرود آخر بهشت، ببینیم که ماجرای دانته، پس از پشت سر گذاشتن این همه داستان و ملاقات با ارواح مختلف، تو آخرین سرود کتاب، یعنی سرود صدم، به کجا ختم میشه .
 


تو این سرود، بعد از دعاهای سن برناردو و شفاعت‌های مریم مقدس(س)، دانته موفق به دیدن خدا میشه. نور مطلقی که تمام نورهای دیگه تنها جزء کوچکی از اون هستند. تو این سرود دانته بارها تاکید می‌کنه که قلمش قادر به شرح صحنه هایی که شاهدش بوده نیست، با این‌حال به شرح زیر اونا رو توصیف می‌کنه .

 ترجمه اشعار متعلق به خانم فریده مهدوی دامغانیه و من برای طولانی نشدن مطلب فقط 87 بیت اول رو نوشتم. کل سرود 145 بیت هست. به همت ماریوی عزیز، انشاالله به زودی ترجمه سخنرانی روبرتو بنینی، درمورد این سرود رو هم، باهم خواهیم خوند .

بیشتر بخوانید

چطور میشه از یه رابطه دوستی مراقبت کرد؟

Come si mantiene un’amicizia?

  Una madre e suo figlio stanno camminando sulla spiaggia.
Ad un certo punto il ragazzo dice : ‘ Mamma come si fa a mantenere un’amicizia ?’.
La mamma guarda il figlio sorridendo e poi gli dice :’Raccogli un po’ di sabbia.’
Il ragazzo si china e raccoglie una manciata di sabbia finissima.
La mamma allora, sempre sorridendo: ‘ Ora stringi il pugno….’
Il ragazzo stringe il pugno attorno alla sabbia e vede che, piu’ stringe, piu’ la sabbia gli esce dalla mano.
‘Mamma la sabbia se ne scappa…’
‘Lo so, caro… ora tieni la mano completamente aperta…’
Il ragazzo lo fa, ma una folata di  vento porta via parte della rimanente.
‘Anche così non riesco a tenerla…’
La madre, sempre sorridendo
‘Adesso raccogline un altro po’, e tienila con la mano aperta a cucchiaio….
così… abbastanza chiusa per custodire e abbastanza aperta per la libertà…’
Il ragazzo riprova e, questa volta, la sabbia non sfugge dalla mano ed è protetta dal vento.

morale,
‘Ecco come far durare un’amicizia….’

بیشتر بخوانید

فردا ممکنه خیلی دیر بشه…

 Domani potrebbe essere troppo tardi…

فردا ممکنه خیلی دیر بشهC’era una volta un ragazzo nato con una grave malattia… Una malattia di cui non si conosceva la cura… Aveva 17 anni, ma poteva morire in qualsiasi momento.. Visse sempre in casa sua, con l’assistenza di sua madre… Stanco di stare in casa, decise di uscire almeno una volta.. .Chiese il permesso a sua madre… Lei accettò… Camminando nel suo quartiere vide diversi negozi… Passando per un negozio di musica, guardando dalla vetrina, notò la presenza di una tenera ragazza della sua età… Fu amore a prima vista…

… یکی بود یکی نبود، پسری با بیماری سختی به دنیا اومد… هیچ کس از معالجه اش سر در نمی‌آورد… ۱۷ ساله بود، اما هر لحظه امکان مرگش بود… با مراقبت‌های مادرش تو خونش زندگی می‌کرد… خسته از موندن تو خونه، تصمیم گرفت که حداقل یه بار از خونه خارج بشه… از مادرش کسب اجازه کرد…او هم قبول کرد… در حال قدم زدن در محله اش، چشمش به مغازه های مختلفی خورد… در حال عبور از یه مغازه صوتی، نگاهی از ویترین به داخل کرد و متوجه حضور دختری جذاب به سن و سال خودش شد… در همون نگاه اول عاشقش شد…

بیشتر بخوانید

داستان‌های دکامرون (باز شکاری فدریگو)

باز شکاری فدریگو

درباره جووانی بوکاچو (Giovanni Boccaccio) و کتاب معروفش دکامرون (Il Decamerone) قبلا صحبتی کرده بودیم. از امروز قصد دارم، هر از چندگاهی یکی از داستان‌های این کتاب را معرفی کرده و از شما دعوت کنم تا به متن اصلی داستان، همراه با تلفظ آن توجه کنید. برای افتتاح از داستان زیبای باز شکاری فدریگو که نهمین داستانی است که در روز پنجم نقل می‌شود، آغاز می‌کنیم.

فدریگو دلی آلبریگی (Federigo degli Alberighi)، نجیب زاده فلورانسی، که در دلاوری و داشتن صفات برجسته، انگشت نمای ولایت توسکانی بود، عاشق بانوی زیبایی به نام مونا جووانا (monna Giovanna) می‌شود.

فدریگو برای جلب توجه او همه کاری می‌کند. از شرکت در مسابقات پهلوانی گرفته تا برگزاری جشن و میهمانی‌های باشکوه و بذل و بخشش هدایای فراوان. اما نه تنها این تلاش‌ها ثمری نمی‌دهد، بلکه باعث می‌شود فدریگو ثروت خود را از دست داده، فقیر و بی پول شود. به طوری‌که تنها یک باز شکاری کمیاب، از تمام ثروتش باقی می‌ماند. او که دیگر نمی‌توانست در شهر اقامت کند به یک کلبه روستایی کوچ می‌کند تا با فقر و تنگدستی زندگی کند.

روزی شوهر ثروتمند بانو جووانا که سخت بیمار بود، وصیت می‌کند که تمام اموالش پس از مرگ به پسرش و بعد از او به جووانا برسد و از دنیا می‌رود.

بیشتر بخوانید