آشنایی با کشور ایتالیا (قسمت چهارم)

تاریخ معاصر ایتالیا:

در سال ۱۸۶۱ پادشاهی ایتالیا شکل گرفت. ویکتور امانوئل دوم که پادشاه ساردین بود به پادشاهی ایتالیا یرگزیده شد و سعی در متحد کردن شبه جزیره نمود. در همین راستا در سال ۱۸۶۶ با اشغال ونیز و چهار سال بعد رم آنها را به ایتالیا ملحق کرد که رم پس از چندسال به پایتختی ایتالیا انتخاب شد. اما تلاشهای دیگر مانند جنگ با دولت عثمانی برای الحاق بخشهایی از لیبی در سال ۱۹۱۲ عقیم میماند.

 درسال ۱۹۱۵ علی رغم اتحاد با آلمان، اتریش و مجارستان، ایتالیا به طمع بدست آوردن قسمتهایی از اتریش با متفقین همدست شده و در جنگ جهانی اول شرکت میکند. ولی ایتالیا خیلی کمتر از آنچه در پیمانهای صلح پس از جنگ پیش بینی شده بود زمین به دست آورد . بعد از جنگ جهانی اول، نا امیدی ها و ناکامی ها و بیم انقلاب کمونیستی منجر به رشد فاشیسم شد. در  ۱۹۲۲ بنیتو موسولینی جنگ طلبانه به نخست وزیری رسید و حکومت فاشیستی و دیکتاتوری خودش را تشکیل داد.

در ۱۹۳۶ ایتالیا با آلمان متحد شد و در ۱۹۴۰ به بریتانیا و فرانسه اعلام جنگ کرد. اما وقتی ایتالیا در ۱۹۴۳ به اشغال سربازان متفقین درآمد، پادشاه، موسولینی را عزل کرد و ایتالیا به متفقین پیوست. در ۱۹۴۶ مردم ایتالیا به لغو حکومت سلطنتی رای دادند و ایتالیا جمهوری اعلام شد. همچنین نفوذ کلیسا در زندگی روزانه ایتالیایی ها، باعث شد تا در سال ۱۹۸۴ مذهب کاتلولیک رومیها، مذهب رسمی ایتالیا اعلام شود.

در سال ۱۹۸۶ ایتالیا قدمهای موثری برای مبارزه با جنایات سازمان یافته مافیا برداشت. در این سال ۳۳۸ تن از اعضای مافیا دستگیر و زندانی شدند.

رسوایی سیاسی در سال ۱۹۹۰ باعث کنار رفتن حزب دمکرات مسیحی که از سال ۱۹۴۸ در ایتالیا بیشترین نفوذ داشت، گردید. در ۱۹۹۳ دولت انتقالی غیر سیاسی تشکیل گردید تا تغییرات قانون اساسی را اجرا کند.

در سال ۱۹۹۴ ائتلاف دست راستی به رهبری سیلویو برلسکنی که مرد با نفوذ در رسانه ها بود، به قدرت رسید. و با اینکه پس از مدتی این ائتلاف از هم پاشیده شد، اما برلسکنی به سمت نخست وزیری رسید. در سال ۱۹۹۶ ائتلاف دست چپی با نام درخت زیتون به  رهبری رومانو پرودی به قدرت دست یافت.  با اینکه کوششهای فراوانی برای ایجاد وحدت واقعی کشور از طریق تشویق توسعه اقتصادی جنوب انجام شده است. ولی ساختار سیاسی ایتالیا همچنان بی ثبات و طول حیات دولتهای ائتلافی کوتاه بوده است. در حال حاضر دولت دست راستی سیلویو برلسکنی از سال ۲۰۰۱ در ایتالیا قدرت را به دست گرفته است.

احزاب عمده سیاسی در ایتالیا عبارتند از:

            حزب مردم (محافظه کار؛ دموکرات مسیحی سابق)

            حزب دمکراتیک چپ (حزب کمونیست سابق)

            حزب سوسیالیست (PSI)

            اتحادیه شمال (تجزیه طلب؛ شامل اتحادیه لومبارد)، جمهوریخواه (RPI)

            حزب رادیکال

            حزب لیبرال

            حزب سوسیال دموکرات

            اتحاد دموکراتیک (اصلاح طلب)